İtiraf günündeyim besbelli... Ruhumdan ürkmeden çekinmeden incinme incitme kaygısı gütmeden sıralayıverecek gibiyim, ah bu kendime dönüşlerim yok mu :) Hayat tam bitti, herşey yokolmak üzere derken, tüm bencillik vari zorunluluklarımdan ve umutsuzluklarımdan doğan cıvıl cıvıl umutlar...
Çok uzun zamandır tutulup kaldığımdan geçmişten ve aşka dair geçmişteki o çok güzel yargı ve hayallerimden ayrılıyorum artık...Acı çekmeden, ardıma dönüp bakmadan, kendimi kandırmadan gidiyorum. Ve artık o çok yaşanası sonsuz aşkın olmadığını samimiyetle kabul ediyorum ...İşin ilginç yanı ilk defa yazarken ağlamıyorum. İnsan sever, çok kez , aşık olur. Aşık olmak istediği profile en yakın olana her defasında aşık olur , yeter ki kişi o profile benzesin...
Bu güzel bir şey...Rahatçaterk edebiliriz ve rahatça terk edilebiliriz... Ayrılıklar hayatları kolaylaştırır geriye sadece kendi aşkımızı ve aşıklığımızı tatmin edecek aşk sözcükleri kalır; onları da br öncekinden daha güzel ve tatlı bir hatun alır götürür...
Ah bilmez miyim :) Artık geçmişte olan tatlı tatsız herşey, siz boşlukta bensiz sahipsiz anılar olmaktan öteye gidemeyeceksizni..Yazık da diyemiyorum, yazık... Yeni başlangıçlar, gerçeklikler sizler kalın hep benle hep böyle :) Bir kaç yıl daha en azından; sonrasında bağlasan durmam misali:)
1 yorum:
sen hep yazsana:)ara verme bu kadar
Yorum Gönder